Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Deze boom in het Monkey Forest te Ubud
lijkt de hemel te zoeken
tot in de hemel te groeien.

Deze boom in het Monkey Forest te Ubud
lijkt de hemel te zoeken
tot in de hemel te groeien.

Epiloog
Ik wil het in dit naschrift niet over de terugreis hebben: die was te lang, duurde namelijk in totaal 32 uur! Wel vraag ik me af waarom ik eigenlijk deze weblog heb gemaakt. Er zit iets in van het vast willen houden van de vakantie-ervaringen. Maar we zijn bij de Borobudur geweest en een kernpunt van het boeddhisme is het belang van het loslaten zodat we volledig kunnen zijn in het hier-en-nu. Misschien helpt deze weblog wel bij het loslaten.

Ik heb mezelf de vraag gesteld of de kern van wat deze vakantie voor mij betekent in één beeld is te vangen. En ik kwam uit op de volgende foto, gemaakt aan het begin van de vakantie, in het opvangcentrum voor orang oetans te Bohorok:

Epiloog
Ik wil het in dit naschrift niet over de terugreis hebben: die was te lang, duurde namelijk in totaal 32 uur! Wel vraag ik me af waarom ik eigenlijk deze weblog heb gemaakt. Er zit iets in van het vast willen houden van de vakantie-ervaringen. Maar we zijn bij de Borobudur geweest en een kernpunt van het boeddhisme is het belang van het loslaten zodat we volledig kunnen zijn in het hier-en-nu. Misschien helpt deze weblog wel bij het loslaten.

Ik heb mezelf de vraag gesteld of de kern van wat deze vakantie voor mij betekent in één beeld is te vangen. En ik kwam uit op de volgende foto, gemaakt aan het begin van de vakantie, in het opvangcentrum voor orang oetans te Bohorok:

Dag 20
Van Lovinastrand naar Ubud was een relatief korte rit. Het hotel is prachtig gelegen.

Vanuit het balkon vóór onze kamer hadden we een fraai uitzicht over de sawa’s.

Ubud, dat wordt beschouwd als cultureel centrum van het eiland Bali, heeft een bevolking van ongeveer 8000 mensen. De naam is afgeleid van het Balinese woord ubad, dat medicijn betekent. Ubud staat bekend om de traditionele hindoe-cultuur, en kent vele kunstenaars. Er treden diverse Balinese dansgroepen op. De hoofdstraat van Ubud is de Jalan Raya Ubud met vele winkels (vooral kunst), café’s, restaurants en hotels. Ook de markt (pasar) is altijd druk. In de omgeving van Ubud bevinden zich prachtige rijstvelden. Bekend is het Apenwoud (Monkey-forest) met de beroemde Apengrot, een oud hindoestaans tempelcomplex dat tegenwoordig wordt bewoond door een grote kolonie makaak-apen.

Ubud is een drukke stad, er is veel verkeer. Het is een tamelijk lange wandeling van het hotel naar het centrum. We hebben ‘s middags de markt bezocht en er wat spulletjes gekocht. Wat een drukte! We moesten op tijd terug zijn voor de apendans (Kecak). Met een busje gingen we er, met z’n negenen, naar toe. Het was krap in de bus mag ik wel zeggen. Maar het was de moeite waard. Een koor van mannen begeleidde de dans (zonder muziek of gamelan). Ze zongen en dansten het Ramayana-epos, het koningsdrama uit de Hindoe-literatuur, dat we nu in een heel andere uitvoering zagen dan in Yogyakarta. Bijzonder om mee te maken, heel apart, de geluiden die de mannen voortbrachten: cak-cak! (tsjak-tsjak, misschien is hier het tsjakka wel van afkomstig van onze Emiel Ratelband!). En boeiend was het dansen van o.a. Rama, Sita, Laksamana, Trijata, Meganada, Sugriwa. Het slot is dat de apengroep wint van de reuzen en dat Rama en Sita weer verenigd worden.

De vuurscenes waren spectaculair.

Dag 21: Ubud
Deze dag hebben we op onze eigen manier doorgebracht: gewandeld op niet aangegeven smalle paadjes, dwars door de sawa’s.

Een boer hielp ons de weg te vinden (kostte wel een fooi van 5000 Rps); hij ging een stukje mee en door een rivier over te steken kwamen we op een pad uit, midden tussen de sawa’s. Daar was een kleinschalig hotel gelegen, waar Fransen bivakkeerden en waar we koffie hebben gedronken. We zijn doorgewandeld en kwamen in de tempel van Monkey Forest. De apen zijn er brutaal, maar we hebben er niet veel last van gehad. Daarna hebben we gegeten in een restaurant dat uitkijkt over de sawa’s (een uur op het eten gewacht) en vervolgens nog wat laatste spullen gekocht.

De tempel was leuk om te zien. Ook kwamen we bij een grafheuvel, waar mensen begraven liggen die ze later gaan cremeren (verbranden volgens Hindoetraditie).

Die avond was onze afscheidsavond. In stijl afscheid genomen van Henk: hij werd in een ‘fout’ gekleurd tenue neergezet en nam het allemaal laconiek op. Hij was een goede gids en had een onmisbare bijdrage aan de sfeer in de groep. Er was deze avond muziek en er werd gedanst. We deden allemaal mee, de een uitbundiger dan de ander. Ook zong Henk weer enkele liederen. (De avond in Bromo werd wat mij betreft niet overtroffen.)

Dag 22 Vertrek
Ik schrijf dit bericht vanuit het vliegveld van Kuala Lumpur! We vertrokken om halfelf met de bus van het hotel voor de terugvlucht naar Nederland. We hebben een vlotte reis gehad vanuit Bali naar hier, maar moeten nu wachten vanaf 5 uur tot 11 uur vanavond. Dat duurt wel erg lang. Ik heb hier een internetpunt gevonden waar je gratis kan internetten. Er staan diverse mensen achter me die er ook op willen.

Zojuist met een groepje Fransen gesproken uit Dragignan, in de buurt van Le lac de Saint Croix. Dat was heel leuk, ze vonden dat ik toch nog aardig Frans spreek en dat we de omgeving waar zij wonen (de Verdon, Moustiers) kennen vonden ze ook wel heel apart.

Tja, het wachten hier duurt lang, we hebben wat gegeten, maar 6 uur wachten op een vliegveld is een hele tijd.

We hopen morgen om ongeveer 6 uur in Parijs aan te komen, en daarna om ongeveer kwart over 10 op Schiphol.

We kijken terug op een hele leuke vakantie en hopen op een goede terugreis.

Dag 20
Van Lovinastrand naar Ubud was een relatief korte rit. Het hotel is prachtig gelegen.

Vanuit het balkon vóór onze kamer hadden we een fraai uitzicht over de sawa’s.

Ubud, dat wordt beschouwd als cultureel centrum van het eiland Bali, heeft een bevolking van ongeveer 8000 mensen. De naam is afgeleid van het Balinese woord ubad, dat medicijn betekent. Ubud staat bekend om de traditionele hindoe-cultuur, en kent vele kunstenaars. Er treden diverse Balinese dansgroepen op. De hoofdstraat van Ubud is de Jalan Raya Ubud met vele winkels (vooral kunst), café’s, restaurants en hotels. Ook de markt (pasar) is altijd druk. In de omgeving van Ubud bevinden zich prachtige rijstvelden. Bekend is het Apenwoud (Monkey-forest) met de beroemde Apengrot, een oud hindoestaans tempelcomplex dat tegenwoordig wordt bewoond door een grote kolonie makaak-apen.

Ubud is een drukke stad, er is veel verkeer. Het is een tamelijk lange wandeling van het hotel naar het centrum. We hebben ‘s middags de markt bezocht en er wat spulletjes gekocht. Wat een drukte! We moesten op tijd terug zijn voor de apendans (Kecak). Met een busje gingen we er, met z’n negenen, naar toe. Het was krap in de bus mag ik wel zeggen. Maar het was de moeite waard. Een koor van mannen begeleidde de dans (zonder muziek of gamelan). Ze zongen en dansten het Ramayana-epos, het koningsdrama uit de Hindoe-literatuur, dat we nu in een heel andere uitvoering zagen dan in Yogyakarta. Bijzonder om mee te maken, heel apart, de geluiden die de mannen voortbrachten: cak-cak! (tsjak-tsjak, misschien is hier het tsjakka wel van afkomstig van onze Emiel Ratelband!). En boeiend was het dansen van o.a. Rama, Sita, Laksamana, Trijata, Meganada, Sugriwa. Het slot is dat de apengroep wint van de reuzen en dat Rama en Sita weer verenigd worden.

De vuurscenes waren spectaculair.

Dag 21: Ubud
Deze dag hebben we op onze eigen manier doorgebracht: gewandeld op niet aangegeven smalle paadjes, dwars door de sawa’s.

Een boer hielp ons de weg te vinden (kostte wel een fooi van 5000 Rps); hij ging een stukje mee en door een rivier over te steken kwamen we op een pad uit, midden tussen de sawa’s. Daar was een kleinschalig hotel gelegen, waar Fransen bivakkeerden en waar we koffie hebben gedronken. We zijn doorgewandeld en kwamen in de tempel van Monkey Forest. De apen zijn er brutaal, maar we hebben er niet veel last van gehad. Daarna hebben we gegeten in een restaurant dat uitkijkt over de sawa’s (een uur op het eten gewacht) en vervolgens nog wat laatste spullen gekocht.

De tempel was leuk om te zien. Ook kwamen we bij een grafheuvel, waar mensen begraven liggen die ze later gaan cremeren (verbranden volgens Hindoetraditie).

Die avond was onze afscheidsavond. In stijl afscheid genomen van Henk: hij werd in een ‘fout’ gekleurd tenue neergezet en nam het allemaal laconiek op. Hij was een goede gids en had een onmisbare bijdrage aan de sfeer in de groep. Er was deze avond muziek en er werd gedanst. We deden allemaal mee, de een uitbundiger dan de ander. Ook zong Henk weer enkele liederen. (De avond in Bromo werd wat mij betreft niet overtroffen.)

Dag 22 Vertrek
Ik schrijf dit bericht vanuit het vliegveld van Kuala Lumpur! We vertrokken om halfelf met de bus van het hotel voor de terugvlucht naar Nederland. We hebben een vlotte reis gehad vanuit Bali naar hier, maar moeten nu wachten vanaf 5 uur tot 11 uur vanavond. Dat duurt wel erg lang. Ik heb hier een internetpunt gevonden waar je gratis kan internetten. Er staan diverse mensen achter me die er ook op willen.

Zojuist met een groepje Fransen gesproken uit Dragignan, in de buurt van Le lac de Saint Croix. Dat was heel leuk, ze vonden dat ik toch nog aardig Frans spreek en dat we de omgeving waar zij wonen (de Verdon, Moustiers) kennen vonden ze ook wel heel apart.

Tja, het wachten hier duurt lang, we hebben wat gegeten, maar 6 uur wachten op een vliegveld is een hele tijd.

We hopen morgen om ongeveer 6 uur in Parijs aan te komen, en daarna om ongeveer kwart over 10 op Schiphol.

We kijken terug op een hele leuke vakantie en hopen op een goede terugreis.

Dag 15: Malang – Bromo
We zijn met drie busjes op weg gegaan naar een theeplantage. Wij (Toos, Martine, Jan, Henk en ik) zaten in het eerste busje. De andere busjes hadden achter ons aan moeten rijden volgens Henk, maar dat deden ze niet. Zo stopten alleen wij in Toko Oen; de anderen van de groep hebben een tijdje op ons zitten wachten en hebben dus het volgende niet gezien (en dat vonden ze – begrijpelijk! – niet zo leuk!):

Het was bijzonder leuk om de theeplantage te bezoeken; de pluksters moeten daar hard werken voor een karig loon. Ze hebben een enorme vingervlugheid, maar dan nog duurt het volplukken van een mand een hele tijd.

Drie theepluksters op de plantage in Wonosari…

… een plantage die kennelijk al langere tijd bestaat…

Ook hebben we een interneringshuis bezocht, waar Hollandse vrouwen en hun kinderen in de Japanse tijd gevangen werden gehouden. Nu doet dit huis dienst als hotel-restaurant.

In de middag zijn we via Probolinggo naar Sukapura gereden, waar we zijn overgestapt op een kleinere bus, die ons naar de Bromovulkaan heeft gebracht. Het hotel is daar schitterend gelegen, met een prachtig overzicht over het vulkaanlandschap.

Henk in een authentieke pose voor de Bromovulkaan.

De Bromo is de meest bekende vulkaan op Java. De berg is met 2392 meter niet de hoogste berg van de regio, maar de ligging is bijzonder. De vulkaan ligt samen met twee andere vulkanen in een zandzee van 8 bij 10 kilometer. De Bromo maakt deel uit van het Tenggermassief en is gelegen in het Bromo Tengger Semeru Nationaal Park (Oost-Java). Dat een vulkaan onvoorspelbaar blijft bleek in de zomer van 2004, toen de Bromo plotseling uitbarstte. Er zijn toen 2 doden gevallen (toeristen) en 2 mensen zijn gewond geraakt.

‘s Avonds was er muziek, waarbij Henk zijn zangkunst weer heeft laten horen en wij zo goed en zo kwaad als dat ging gedanst hebben of ons leven er van afhing. Het was een feest!

Daarna wentelde mijn hoofd door, kon ik niet inslapen en stond vroeg weer op, want we moesten om 4 uur vertrekken.

Dag 16 Bromo – Kalibaru
‘s Ochtends om 04.00 uur gingen we met jeeps op weg om de zonsopkomst te zien boven het vulkaanlandschap. Koud dat het was!

Heel mooi om de zon te zien opkomen. Daarna bracht een jeep ons naar een punt waar paarden wachtten. Te paard gingen we toen omhoog naar het begin van de trap, die naar de kraterrand van de Bromovulkaan leidt. Het rijden te paard was een hele belevenis, het pad was oneffen en stijgend, maar de paarden werden goed geleid door hun baasjes die er naast liepen. De omgeving lijkt op een maanlandschap. Aangekomen bij de trap moet je 246 treden omhoog klimmen naar de kraterrand. En daar stonden we dan, op de rand van een rokende vulkaan:

Na deze belevenis hebben we onze reis vervolgd naar Sukapura, waar we weer op onze eigen bus zijn overgestapt voor de rit naar Kalibaru.

In Kalibaru logeerden we in bungalowtjes nabij koffie-, cacao- en rubberplantages.

Dag 17: We hadden er een heerlijke vrije dag in Kalibaru, waar we hard aan toe waren na de vroege inspanningen op de Bromo.

Dag 18 – We gaan naar Bali!
We hebben ‘s morgens eerst nog een school bezocht, een geweldig bezoek was het. We mochten de klassen in en hadden korte gesprekjes met leraren en leerlingen.

Vervolgens reed de bus langs de noordkust van Oost-Java naar Banyuwangi, naar de veerboot. We hadden een goede reis en kwamen rond 12 uur op onze bestemming aan: Lovinabeach, aan de noordkust van Bali. We hebben hier een mooi verblijf en zitten in mooie huisjes, aan de kust. Het strand is hier niet veel, veel kleine zwarte grintsteentjes. Maar het is boeiend om hier te zijn.

We zijn allemaal (denk ik) wel moe, het is een intensief programma. Vooral om half 4 opstaan om de zonsondergang bij de Bromo vulkaan te zien breekt je op, het steeds ‘s morgens vroeg opstaan ook, en ik kan ‘s avonds niet goed inslapen, dus op den duur raak je achter op qua energie. Maar morgen hebben we weer een soort rustdag, al hangt het van jezelf af of je rust neemt. Toos en Jaco hebben om half 6 een morningcall afgesproken, ze willen naar de dolfijnen met een bootje. Dat zie ik nog even niet zitten; we gaan wel met z’n drieën en nog anderen van de groep om half 10 snorkelen. Lijkt me leuk! (Was het ook, maar in het begin viel het niet mee!)

Bali!
Bali is 5561 km² groot en telt ruim 3 miljoen inwoners. Ongeveer 90% behoort tot de autochtone bevolking, de Balinezen, die grotendeels hindoe zijn en Balinees spreken. De hoofdstad is Denpasar. Tot 1958 was de hoofdstad Singaraja. Het eiland is populair onder toeristen, onder meer vanwege de prachtige stranden, het natuurschoon met prachtige terrasvormige rijstvelden (sawah’s) en vulkanen, de vele monumenten, waaronder de duizenden Balinese tempels, Pura en de specifieke Balinese cultuur, zoals de tempelspelen, gamelanmuziek en de danskunst. Door de bomaanslag van 2002 heeft het toerisme op het eiland een ernstige inzinking moeten verwerken.

Dag 19: Lovinabeach

Om half 10 hebben we gesnorkeld, voor het eerst in mijn leven. Het was leuk, bijzonder mooi is het leven onder water, al viel het snorkelen in het begin niet mee. ‘s Middags naar het dorpje in de buurt geweest, over het pad langs de Hindoetempeltjes. Het is zo’n 20 minuten lopen van het hotel; ik kon er ook weer op het internet en heb de weblog bijgewerkt. Toos en Jaco hebben in de tussentijd sarongs gekocht.

Er is een smal pad naar dat dorp, dat leidt langs een Hindoetempel.

‘s Avonds naar het Volle Maan feest geweest in Singaraja, waar Hindoes offers brachten aan de goden. In het hindoeïsme en het boeddhisme gebruikt men de maankalender als leidraad in het religieuze leven en de bepaling van de feest- en gedenkdagen.

Nog vóór ik in de tempel was ontmoette ik een vrouw, die, zo vertelde ze, een Nederlandse grootvader heeft. Ze was helemaal blij toen ze ineens iemand uit de omgeving van Den Haag voor zich had. Ik ga de foto’s naar haar opsturen en naar de pandit.

Dit is de belangrijkste tempel van Singaraja: de Pura Jagat Natha. Het is tegelijkertijd ook de grootste tempel van Noord-Bali. Ik ontmoette er de hindoepriester (pandit) Bavati Sujana; hij is een heel aardige, vrolijke man die van alles wilde vertellen. Hij was een beetje doof.

Verder veel gefilmd. De mensen waren er open, vriendelijk en we waren er welkom om in onze sarong deel te nemen aan de ceremonie op het  tempelcomplex.

De maan schijnt boven Bali
Hindoes brengen offers aan de goden

Na afloop was ik nog net op tijd om deel te nemen aan de (voor ons vegetarische) barbecue aan het strand, met aansluitend een uitvoering van Balinese dansen.

Balinese en Hollandse schoonheden…

De tijd schiet op, nog drie volle dagen, dan begint de terugreis. Het is mooi geweest, het is nog steeds mooi, maar langzamerhand raakt de energie wat op en komt de terugeis in zicht. We hebben een fantastisch leuke groep, ieder heeft aansluiting, en dat maakt de reis prettig. Morgen dus nog in Lovina, daarna naar Ubud; nog wat souvernirs kopen en dan richting Holland!

Dag 15: Malang – Bromo
We zijn met drie busjes op weg gegaan naar een theeplantage. Wij (Toos, Martine, Jan, Henk en ik) zaten in het eerste busje. De andere busjes hadden achter ons aan moeten rijden volgens Henk, maar dat deden ze niet. Zo stopten alleen wij in Toko Oen; de anderen van de groep hebben een tijdje op ons zitten wachten en hebben dus het volgende niet gezien (en dat vonden ze – begrijpelijk! – niet zo leuk!):

Het was bijzonder leuk om de theeplantage te bezoeken; de pluksters moeten daar hard werken voor een karig loon. Ze hebben een enorme vingervlugheid, maar dan nog duurt het volplukken van een mand een hele tijd.

Drie theepluksters op de plantage in Wonosari…

… een plantage die kennelijk al langere tijd bestaat…

Ook hebben we een interneringshuis bezocht, waar Hollandse vrouwen en hun kinderen in de Japanse tijd gevangen werden gehouden. Nu doet dit huis dienst als hotel-restaurant.

In de middag zijn we via Probolinggo naar Sukapura gereden, waar we zijn overgestapt op een kleinere bus, die ons naar de Bromovulkaan heeft gebracht. Het hotel is daar schitterend gelegen, met een prachtig overzicht over het vulkaanlandschap.

Henk in een authentieke pose voor de Bromovulkaan.

De Bromo is de meest bekende vulkaan op Java. De berg is met 2392 meter niet de hoogste berg van de regio, maar de ligging is bijzonder. De vulkaan ligt samen met twee andere vulkanen in een zandzee van 8 bij 10 kilometer. De Bromo maakt deel uit van het Tenggermassief en is gelegen in het Bromo Tengger Semeru Nationaal Park (Oost-Java). Dat een vulkaan onvoorspelbaar blijft bleek in de zomer van 2004, toen de Bromo plotseling uitbarstte. Er zijn toen 2 doden gevallen (toeristen) en 2 mensen zijn gewond geraakt.

‘s Avonds was er muziek, waarbij Henk zijn zangkunst weer heeft laten horen en wij zo goed en zo kwaad als dat ging gedanst hebben of ons leven er van afhing. Het was een feest!

Daarna wentelde mijn hoofd door, kon ik niet inslapen en stond vroeg weer op, want we moesten om 4 uur vertrekken.

Dag 16 Bromo – Kalibaru
‘s Ochtends om 04.00 uur gingen we met jeeps op weg om de zonsopkomst te zien boven het vulkaanlandschap. Koud dat het was!

Heel mooi om de zon te zien opkomen. Daarna bracht een jeep ons naar een punt waar paarden wachtten. Te paard gingen we toen omhoog naar het begin van de trap, die naar de kraterrand van de Bromovulkaan leidt. Het rijden te paard was een hele belevenis, het pad was oneffen en stijgend, maar de paarden werden goed geleid door hun baasjes die er naast liepen. De omgeving lijkt op een maanlandschap. Aangekomen bij de trap moet je 246 treden omhoog klimmen naar de kraterrand. En daar stonden we dan, op de rand van een rokende vulkaan:

Na deze belevenis hebben we onze reis vervolgd naar Sukapura, waar we weer op onze eigen bus zijn overgestapt voor de rit naar Kalibaru.

In Kalibaru logeerden we in bungalowtjes nabij koffie-, cacao- en rubberplantages.

Dag 17: We hadden er een heerlijke vrije dag in Kalibaru, waar we hard aan toe waren na de vroege inspanningen op de Bromo.

Dag 18 – We gaan naar Bali!
We hebben ‘s morgens eerst nog een school bezocht, een geweldig bezoek was het. We mochten de klassen in en hadden korte gesprekjes met leraren en leerlingen.

Vervolgens reed de bus langs de noordkust van Oost-Java naar Banyuwangi, naar de veerboot. We hadden een goede reis en kwamen rond 12 uur op onze bestemming aan: Lovinabeach, aan de noordkust van Bali. We hebben hier een mooi verblijf en zitten in mooie huisjes, aan de kust. Het strand is hier niet veel, veel kleine zwarte grintsteentjes. Maar het is boeiend om hier te zijn.

We zijn allemaal (denk ik) wel moe, het is een intensief programma. Vooral om half 4 opstaan om de zonsondergang bij de Bromo vulkaan te zien breekt je op, het steeds ‘s morgens vroeg opstaan ook, en ik kan ‘s avonds niet goed inslapen, dus op den duur raak je achter op qua energie. Maar morgen hebben we weer een soort rustdag, al hangt het van jezelf af of je rust neemt. Toos en Jaco hebben om half 6 een morningcall afgesproken, ze willen naar de dolfijnen met een bootje. Dat zie ik nog even niet zitten; we gaan wel met z’n drieën en nog anderen van de groep om half 10 snorkelen. Lijkt me leuk! (Was het ook, maar in het begin viel het niet mee!)

Bali!
Bali is 5561 km² groot en telt ruim 3 miljoen inwoners. Ongeveer 90% behoort tot de autochtone bevolking, de Balinezen, die grotendeels hindoe zijn en Balinees spreken. De hoofdstad is Denpasar. Tot 1958 was de hoofdstad Singaraja. Het eiland is populair onder toeristen, onder meer vanwege de prachtige stranden, het natuurschoon met prachtige terrasvormige rijstvelden (sawah’s) en vulkanen, de vele monumenten, waaronder de duizenden Balinese tempels, Pura en de specifieke Balinese cultuur, zoals de tempelspelen, gamelanmuziek en de danskunst. Door de bomaanslag van 2002 heeft het toerisme op het eiland een ernstige inzinking moeten verwerken.

Dag 19: Lovinabeach

Om half 10 hebben we gesnorkeld, voor het eerst in mijn leven. Het was leuk, bijzonder mooi is het leven onder water, al viel het snorkelen in het begin niet mee. ‘s Middags naar het dorpje in de buurt geweest, over het pad langs de Hindoetempeltjes. Het is zo’n 20 minuten lopen van het hotel; ik kon er ook weer op het internet en heb de weblog bijgewerkt. Toos en Jaco hebben in de tussentijd sarongs gekocht.

Er is een smal pad naar dat dorp, dat leidt langs een Hindoetempel.

‘s Avonds naar het Volle Maan feest geweest in Singaraja, waar Hindoes offers brachten aan de goden. In het hindoeïsme en het boeddhisme gebruikt men de maankalender als leidraad in het religieuze leven en de bepaling van de feest- en gedenkdagen.

Nog vóór ik in de tempel was ontmoette ik een vrouw, die, zo vertelde ze, een Nederlandse grootvader heeft. Ze was helemaal blij toen ze ineens iemand uit de omgeving van Den Haag voor zich had. Ik ga de foto’s naar haar opsturen en naar de pandit.

Dit is de belangrijkste tempel van Singaraja: de Pura Jagat Natha. Het is tegelijkertijd ook de grootste tempel van Noord-Bali. Ik ontmoette er de hindoepriester (pandit) Bavati Sujana; hij is een heel aardige, vrolijke man die van alles wilde vertellen. Hij was een beetje doof.

Verder veel gefilmd. De mensen waren er open, vriendelijk en we waren er welkom om in onze sarong deel te nemen aan de ceremonie op het  tempelcomplex.

De maan schijnt boven Bali
Hindoes brengen offers aan de goden

Na afloop was ik nog net op tijd om deel te nemen aan de (voor ons vegetarische) barbecue aan het strand, met aansluitend een uitvoering van Balinese dansen.

Balinese en Hollandse schoonheden…

De tijd schiet op, nog drie volle dagen, dan begint de terugreis. Het is mooi geweest, het is nog steeds mooi, maar langzamerhand raakt de energie wat op en komt de terugeis in zicht. We hebben een fantastisch leuke groep, ieder heeft aansluiting, en dat maakt de reis prettig. Morgen dus nog in Lovina, daarna naar Ubud; nog wat souvernirs kopen en dan richting Holland!

Dag 13: Yogyakarta – Tawangmangu
Vanuit Yogyakarta hebben we eerst de beroemde maar helaas door de aardbeving beschadigde Prambanantempels bezocht. Wij waren zo’n beetje de enige toeristen. We hebben er met een treintje rondgereden en aardig wat foto’s gemaakt.

Prambanan is het grootste Hindoe-Javaanse tempelcomplex in Indonesië. Het ligt ongeveer 18 km ten oosten van Yogjakarta, aan de weg naar Solo. De tempels zijn ongeveer 850 n.Chr. gebouwd. Korte tijd nadat het complex was voltooid, werd het verlaten en begon het te vervallen.
Pas vanaf 1893 werd het plateau van het middencomplex weer uitgegraven. De reconstructie van het complex begon in 1918, en is nog steeds niet gereed. De renovatie van het hoofdgebouw werd pas in 1953 voltooid omdat het bijna onmogelijk is de originele stenen terug te vinden: vaak zijn ze ontvreemd en hergebruikt op verafgelegen plaatsen. Een tempel zal slechts worden herbouwd als 75% van het originele steenwerk beschikbaar is. Mede daardoor is van de meeste kleinere tempeltjes nog steeds niet meer te zien dan de muurtjes van de fundering.
Het complex heeft drie hoofdtempels (Trisakti, "drie heilige plaatsen"), waarvan de grootste 47 meter hoog is en gewijd is aan Shiva. Ten zuiden van deze tempel staat de tempel gewijd aan Brahma, ten noorden die gewijd aan Vishnu. Tegenover deze drie hoofdtempels liggen drie kleinere, waarvan de middelste is gewijd aan Shiva’s stier Nandi, de andere twee voor respectievelijk Brahma’s rijdier, de gans Angsa (Indonesisch voor "gans") en Vishnu’s adelaar Garoeda, Indonesië’s nationale symbool.
Bij de Aardbeving op Centraal-Java in 2006 is de Prambanan vrij ernstig beschadigd geraakt. Na de aardbeving was het gehele complex gesloten voor het toerisme. Nu is bezoeken weer mogelijk, maar niet alles is te bezichtigen.
Prambanan staat op de Werelderfgoed-lijst van de UNESCO.

De hoofdtempel was dicht vanwege beschadigingen na de aardbeving. Het was mooi om er geweest te zijn, we hebben in ieder geval alles aan de buitenkant kunnen zien.

Vanuit het tempelcomplex konden we ook de Merapi weer zien.

De Merapi (2968 m.) is met 68 uitbarstingen sinds 1548 de meest actieve vulkaan van het land. De naam merapi betekent berg van vuur. De vulkaan ligt dicht bij de stad Yogyakarta, en duizenden mensen leven op de hellingen ervan, in dorpen die op hoogten tot 1700 meter boven zeeniveau liggen. Vanwege de grote dreiging die de vulkaan oplevert voor bevolkte gebieden, wordt de Merapi tot de 16 gevaarlijkste vulkanen ter wereld gerekend. Gewoonlijk vinden iedere twee tot drie jaar kleine uitbarstingen plaats, en grotere uitbarstingen ongeveer iedere 10-15 jaar. Op 15 mei 2006 kwam de Merapi tot uitbarsting. Twee dagen later, op 17 mei, vond opnieuw een uitbarsting plaats. Op 27 mei 2006 werd Java getroffen door een aardbeving van 6.2 op de schaal van Richter. Na een paar dagen van relatieve rust kwam de Merapi vervolgens ook weer tot uitbarsting.

Na het bezoek aan de Prambanantempels zijn we doorgereden naar het paleis van Surakarta; dit is een sultanpaleis. Toen we er aankwamen was er een voorstelling met zang en dans, heel mooi, ik heb er aardig wat van gefilmd. Ook kregen we een rondleiding en heb er diverse foto’s van. Ik hoop dat alles gelukt is! Daarna hebben we gegeten; langzamerhand krijgen we genoeg van de nasi goreng en heeft ieder wel zin in meer westers eten. Dat was daar ook te krijgen. Langs tabak- en suikerrietvelden reden we toen naar de mysterieuze en erotische Sukuhtempel.

Viel op zich nog wel een beetje tegen, het was tamelijk kleinschalig en de erotiek spetterde er niet van af, maar de tempel is wel erg mooi gelegen. Van daar uit hebben we een pittige wandeling gemaakt van ongeveer drie uur door het prachtige berggebied naar ons volgende hotel in Tawangmangu.

We ontmoetten er karakteristieke bewoners, die vanwege de onbegaanbare wegen en de vele hellingen gewend zijn veel op hun rug mee te nemen.

De bus was al naar de volgende verblijfplaats gereden met onze spullen. Jaco en nog enkele anderen hadden geen zin in de wandeling, zij zijn met de bus mee gegaan en hebben wel wat gemist. Aan het eind van de wandeling kwamen we voor een gesloten hek waar we over heen moesten klimmen; daarna kwamen we bij een mooie waterval. Het hotel was wel aardig, niet lux: een éénsterrenhotel. Maar goed, het was er te doen. Nog gezellig met een groepje in de hal gezeten en wat gedronken. We hebben gedoucht bij Jaco op de kamer, de onze deed het niet.

Dag 14: Tawangmangu – Malang
Eerst hadden we een korte maar steile rit met minibusjes naar het bergdorpje Sarangan op 1287 meter hoogte en uitzicht op de Gunung Luwu. Het is een stuwmeer waar we omheen gelopen hebben. Niet heel bijzonder. Daarna was het nog een hele rit naar de stad Malang. We zitten daar in een hotel in een buitenwijk. In deze omgeving hebben vroeger veel Nederlanders gezeten, de huizen staan er nog: typisch grote, Hollandse vrijstaande huizen. Heel apart is het dat je in Indonesië voortdurend de Hollandse tijd weer tegen komt. Veel Indonesiërs spreken ook enkele woorden Nederlands, ze vinden het leuk om mensen uit Belanda te begroeten.

Vanavond zijn we met enkele mensen in het centrum gaan eten. Het is er erg druk en doet westers aan, hoewel de Islam hier sterk vertegenwoordigd is. Maar wat ik al schreef, een andere Islam dan bij ons. We hebben gegeten in een eetgelegenheid bij een bioscoop. Op een gegeven moment kwam er life muziek, oorverdovend: je kon elkaar niet meer verstaan.

Morgen hebben we een excursie naar de theetuinen van Wonosari. We gaan dan naar een theefabriek en maken een wandeling met uitzicht op de theetuinen. In de middag gaan we naar Sukapura, waar we overstappen in kleinere busjes die ons naar de Bromovulkaan zal brengen. We gaan dan de volgende dag om 4 uur ‘s ochtends de top van de krater van deze vulkaan beklimmen… ik ben benieuwd! Na de klim gaan we door naar Kalibaru.

Het is een intensieve reis en we leren Indonesië op deze manier aardig kennen. We hebben veel gedaan en gezien. De tijd gaat nu langzamerhand opschieten, over ruim een week gaan we aan de terugreis denken. Nu nog niet! We genieten hier en vinden het een hele fijne groep waar we in zitten. Iedereen is heel sociaal en houdt rekening met elkaar. Ik moet het af en toe op een leuke manier ontgelden dat ik mijn schoenen op Sumatra in de bus heb gelaten. Vanavond heb ik trouwens nieuwe schoenen gekocht, voor omgerekend 13 euro, dus dat is te doen!